Οι βαλίτσες αδειάζουν, το ξυπνητήρι επιστρέφει στη θέση του και το ημερολόγιο αρχίζει ξανά να γεμίζει. Για πολλούς, οι πρώτες ημέρες μετά τις διακοπές συνοδεύονται από μια απροσδιόριστη μελαγχολία, εκνευρισμό ή ακόμη και άγχος. Η επιστροφή στην καθημερινότητα μοιάζει κάποιες φορές δυσκολότερη απ’ όσο περιμέναμε.
Αυτή η δυσκολία είναι απολύτως αναμενόμενη. Στις διακοπές αλλάζει ο ρυθμός μας. Απομακρυνόμαστε, έστω προσωρινά, από προθεσμίες, υποχρεώσεις και την ανάγκη να είμαστε διαρκώς παραγωγικοί. Κοιμόμαστε διαφορετικά, περνάμε περισσότερο χρόνο με ανθρώπους που επιλέγουμε, αφήνουμε χώρο για αυθορμητισμό και, κυρίως, επιτρέπουμε στον εαυτό μας να κάνει παύσεις.
Η δυσκολία της επιστροφής, όμως, μπορεί να είναι και μια ευκαιρία να αναρωτηθούμε: Μου λείπουν απλώς οι διακοπές ή δυσκολεύομαι να επιστρέψω στην καθημερινότητα που έχω δημιουργήσει;
Ο Σεπτέμβριος συχνά φέρνει μαζί του την αίσθηση μιας νέας αρχής. Και μαζί με αυτήν έρχεται εύκολα μια μεγάλη λίστα από «πρέπει»: να οργανωθώ, να είμαι πιο παραγωγικός, να ξεκινήσω όσα ανέβαλα, να ανταποκριθώ καλύτερα σε όλους τους ρόλους μου. Ίσως, όμως, η επιστροφή να μη χρειάζεται να γίνει απότομα.
Μπορούμε να δώσουμε στον εαυτό μας χρόνο να προσαρμοστεί. Να επαναφέρουμε σταδιακά το πρόγραμμά μας, χωρίς να απαιτούμε από τον εαυτό μας να ανταποκριθεί αμέσως σε όλα και, κυρίως, να κρατήσουμε μέσα στην καθημερινότητα μικρές στιγμές από όσα μας έκαναν να νιώθουμε καλά στις διακοπές: μια βόλτα, μια συνάντηση, λίγη ώρα χωρίς πρόγραμμα ή απλώς την άδεια να μην κάνουμε τίποτα.
Και αν η επιστροφή συνοδεύεται από επίμονη δυσφορία, ίσως αξίζει να μην προσπαθήσουμε απλώς να την προσπεράσουμε. Μερικές φορές, αυτό που αισθανόμαστε όταν επιστρέφουμε μάς δείχνει κάτι σημαντικό για τον τρόπο που ζούμε όταν δεν είμαστε σε διακοπές.
Ίσως, λοιπόν, το ερώτημα αυτού του Σεπτέμβρη να μην είναι μόνο «πώς θα ξαναμπώ στους ρυθμούς μου;», αλλά και «σε ποιους ρυθμούς θέλω πραγματικά να επιστρέψω;»
